Wczoraj w swoim cotygodniowym felietonie o winie w „The New York Times” Eric Asimov wykorzystał to miejsce, aby odnieść się do rosnącej liczby opinii, które ostatnio słyszy od czytelników: że recenzuje zbyt wiele mało znanych win, których zakup jest trudny lub niemożliwy dla niektórych koneserów wina.
Jak większość kraju, od zeszłego piątku bez przerwy oglądam „House of Cards”. W chwili, gdy zacząłem pierwszy odcinek tego sezonu, czułem się, jakbym powitał grupę starych przyjaciół z powrotem w moim salonie. Jasne, że to grupa starych przyjaciół, którzy nie cofną się przed niczym, aby zdobyć władzę i wpływy, ale to moi przyjaciele, więc nie patrzę na to wszystko.
Kelner podchodzi do Twojego stołu i zauważa, że w Twojej butelce pozostało tylko kilka cali wina. Po tej obserwacji szybko biorą butelkę i pytają stolik: „Czy chciałbyś zamówić kolejną?” I tu szybko może pojawić się szansa na niepokój.
Kolacja i napoje z klientami powinny być przyjemnym wydarzeniem. Cały pomysł zabrania klienta na kolację polega na tym, abyście oboje mogli wyjść z biura, zrelaksować się i nawiązać bardziej osobisty kontakt. Często jednak wyjście z klientem na kolację i drinka może prowadzić do szeregu pytań wywołujących niepokój: Co zamówić? Ile powinieneś wydać? Ile należy spożywać? Pomożemy Ci przetrwać ten wieczór bez szwanku.
Popołudniowe słońce słabnie i twarze w biurze przerzedzają się. Nie denerwujesz się dzisiejszą pierwszą randką, ale jeśli chodzi o zamawianie wina, chcesz podjąć szybką i pewną decyzję. Przybywasz do restauracji przed czasem, aby zapoznać się z listą win, ale gdy już zaczynasz odkrywać jej powierzchnię, zauważasz, że przez drzwi wchodzi twoja randka. Twój genialny plan został udaremniony i teraz musisz wybierać wino przy stole.
Posiadanie domu dla siebie raz na jakiś czas może być cudowną rzeczą. Ostatnia noc była jedną z tych nocy, kiedy moja żona miała plany i mieszkanie miało być moje samo na dobre kilka godzin.
Około dziesięć lat temu kilku przyjaciół i ja udaliśmy się do Pizzeria Regina we włoskiej dzielnicy North End w Bostonie. To knajpka w starym stylu, w której drewniane stoły zdobią czerwone i białe obrusy, w menu znajduje się tylko pizza (poszukaj rukoli lub cavatelli gdzie indziej), ustawiasz się w długiej kolejce na zewnątrz, aby dostać się do środka, a gdy już znajdziesz się w środku, dostajesz pierwszorzędnej śmiałości z wyrafinowanymi prośbami. Przekonałem się o tym, gdy przyszedł czas na zamówienie czegoś do picia.
Piwo rzemieślnicze może być obecnie modne, a nowe browary otwierają się pozornie co tydzień, ale w 40 stanach liczba winiarni wciąż przewyższa liczbę browarów. Tak naprawdę w 2012 roku w Ameryce było zaledwie około 9009 winiarni (zobacz naszą mapę cieplną!) w porównaniu do zaledwie 2751 browarów – choć tak duża liczba browarów jest w rzeczywistości niedawnym osiągnięciem wyjaśnionym poniżej. Warto dodać, że piwo nie jest w 100% na drugim miejscu w porównaniu z winem. Dzieje się tak dlatego, że chociaż w Ameryce może być znacznie więcej winiarni niż browarów, piwo jest wyraźnym zwycięzcą pod względem całkowitej wielkości produkcji, co można wytłumaczyć tym, o ile szybciej i taniej jest wyprodukować beczkę piwa w porównaniu z beczką wina.
Jesteś na kolacji, wino zostało wybrane, skosztowane i wypite. Ale kiedy przychodzi rachunek, pozostaje jeszcze jedno zadanie do wykonania: kto powinien zapłacić rachunek?
Vintage to termin, który pojawia się podczas rozmów o winie tak często, jak otwieramy butelki, a mimo to jest to termin, który wielu ludzi wprowadza w błąd. Poniżej wyjaśnimy najprościej, jak to możliwe, co to oznacza i dlaczego jest to ważne.
Jednym z moich ulubionych zajęć jest słuchanie muzyki i picie wina. Zawsze uważałem, że istnieje naprawdę niesamowite podobieństwo artystyczne między ludźmi, którzy robią wino, a tymi, którzy tworzą muzykę, dlatego spędziłem dwa lata na produkcji serii muzycznej Vivo in Vino — serii, która badała relacje między tymi dwiema formami sztuki. Jednoczesne doświadczanie wina i muzyki wzmacnia każde z nich w sposób trudny do wyjaśnienia, ale wiem, że wiesz, o czym mówię. Przejdźmy teraz do dzisiejszego dnia i niedawnego wydania najnowszego albumu Becka.
W ubiegły weekend moja żona i ja postanowiliśmy ugościć przyjaciela, który przyjechał spoza miasta na brunch. Wyjście na brunch może być fajnym doświadczeniem, ale najczęściej jedzenie brunchu poza domem jest prawdziwym utrapieniem. Wydaje się, że zawsze trzeba czekać, nawet jeśli masz rezerwację, a kiedy w końcu usiądziesz i złożysz zamówienie, zorientujesz się, że jesz danie z jajek, które prawdopodobnie mógłbyś zrobić równie dobrze lub lepiej w domu. Dlatego też, gdy znajomi chcą spotkać się na brunchu, prawie zawsze oferuję zamiast tego propozycję bycia gospodarzem.
Jak powie wam każdy badacz Talmudu, mówienie o Purim bez wspominania o winie jest po prostu niemożliwe. To nie tak, że potrzebujemy pretekstu, aby porozmawiać o winie, ale konkretna podpowiedź jest czymś, co zawsze sprawia nam przyjemność, ponieważ pozwala nam zagłębić się w konkretny aspekt wina, którego być może nigdy nie odkryliśmy. Wczoraj zapoznaliśmy się z historią Manischewitz, najpopularniejszego koszernego wina na świecie. Dziś przyjrzymy się historii wina w Persji, od historii starożytnej po Purim, aż do czasów współczesnych.
Dziś jest Dzień Prezydenta, więc na cześć tego święta wykopaliśmy osiem najciekawszych faktów na temat wina we wczesnej historii Ameryki, jakie udało nam się znaleźć. Dzień Prezydenta zazwyczaj upamiętnia lutowe urodziny prezydentów Jerzego Waszyngtona i Abrahama Lincolna; jednak kilka stanów lubi nadać temu świętu własny charakter, w tym wspaniały stan Alabama — dom rodzinny jednego z naszych współzałożycieli — gdzie Thomas Jefferson zostaje zamieniony na Lincolna z oczywistych powodów historycznych. Już samo wspomnienie nazwiska Thomasa Jeffersona wystarczyło, aby pomyśleć o winie. Jeśli Jefferson nie kojarzy Ci się z winem, przeczytaj poniższą listę, aby dowiedzieć się, dlaczego powinien.
Dla wielu osób mieszanie kieliszka wina jest istotną częścią degustacji wina. Wirowanie służy celowi: napowietrza wino, otwiera je i pozwala, aby smaki ożyły. Przed skosztowaniem pierwszego smaku, napowietrzenie wina może zadecydować o tym, czy cieszyć się nim, czy go nienawidzić. Więc nie ma nic złego w kręceniu kieliszkiem, ale nie bądź snobem.
W pewnym momencie swojego doświadczenia z piciem wina natkniesz się na wino, które po prostu będzie Ci się wydawać niesmaczne. Być może jest to zapach, a może smak, ale niezależnie od zmysłu, który wykryje tę dziwność, będziesz miał bardzo skryte podejrzenie, że coś jest nie tak z winem.
Co miesiąc krytyk „New York Timesa” Eric Asimov prowadzi dla swoich czytelników lekcję wina. Nasza pisarka Sara Ivry bierze udział i pisze o doświadczeniach dla VinePair.
Niedawno omówiliśmy (długą) historię przechowywania i transportu wina. Jak wspomnieliśmy w tym artykule, szklane butelki, do których jesteśmy dziś przyzwyczajeni, mają zaledwie około 400 lat, mimo że wino pijemy od 8000 lat. Żadna szklana butelka nie jest kompletna bez korka – który utrzymuje wino w środku i chroni przed dostępem tlenu i bakterii unoszących się w powietrzu. Po kilku krótkich eksperymentach z innymi materiałami, korkiem okazał się preferowany korek. Utrzymuje tę pozycję od wieków, chociaż najnowsze innowacje, takie jak zakrętki, zagrażają jej długiej dominacji.
Ból głowy może z piskiem przerwać przyjemny wieczór, a ponieważ zdecydowanie opowiadamy się za piciem, uważamy, że naszym obowiązkiem jest nie tylko pomóc Ci w zapobieganiu tym bólom głowy, ale także je wyleczyć, gdy się pojawią.
Stany Zjednoczone są zarówno jednym z największych konsumentów, jak i producentów wina na świecie, jednak większość produkowanego przez nas wina nigdy nie przekracza granic naszego kraju (i oczywiście trójstopniowy system nie ułatwia również transportu wina przez granice państw). Chociaż większość naszego wina zachowujemy dla siebie, w ubiegłym roku wypuściliśmy około 383 miliony litrów. A gdzie się podziało to wino? W 2013 roku 125 różnych krajów importowało amerykańskie wino, co stanowi ponad połowę suwerennych państw na świecie.
