Winorośle Carignan potrzebują skalistych gleb i niewielkich opadów deszczu, aby dobrze się rozwijać
- Magazyn: wydanie luty 2018
Miquel Hudin odkrywa, że niegdyś pogardzane śródziemnomorskie winogrono odradza się jako doskonałe wino, z klasycznymi cuvées wyłaniającymi się z Hiszpanii i Francji
Odkrycie (a może ponowne odkrycie) Carignan jako miłośnika wina jest równoznaczne z napotkaniem winnego klejnotu. Wyśmienite wina, które są obecnie produkowane z tego grona, są zazwyczaj najlepszymi cuvées z jednej winnicy w portfolio winiarni. W rezultacie są one często drogie, ale oferują również nowe i ekscytujące doznania każdemu, kto chce poszerzyć swoje horyzonty związane z piciem.
Carignan to nazwa zapożyczona z języka francuskiego, ale w zależności od kraju pochodzenia możesz ją znać jako Bovale di Spagna, Cariñena, Carinyena, Mazuelo, Samsó lub inny synonim. Odmiana ta ma pochodzenie hiszpańskie, a jej wciąż nieokreślone krzyżowanie miało miejsce gdzieś w dolnej części Aragonii w północno-wschodniej Hiszpanii i prawdopodobnie w pobliżu miasta Cariñena, co spowodowało, że przyjęła nazwę. I chociaż istnieją mutacje blanc i gris, to czerwona odmiana winogron dominuje w nasadzeniach na całym świecie.
Historyczny wzrost
Carignan rozprzestrzenił się drogą lądową od miejsca poczęcia, kierując się na zachód do Rioja w Hiszpanii, a następnie dalej na północny wschód do Lazurowego Wybrzeża we Francji. Następnie został przewieziony do Chile, Włoch, Maroka, Izraela i Kalifornii, by wymienić tylko kilka z jego adoptowanych domów. Nasadzenia były ekspansywne w okresie po filokserze, ponieważ Carignan był kochany za to, co jest w rzeczywistości jego najgorszą jakością: nadprodukcją. Chłopi w minionym stuleciu sadzili go nie z myślą o wytwarzaniu dobrego wina, ale dlatego, że w odpowiednich warunkach może wyprodukować ogromne, choć intensywnie mdłe 200hl / ha.
Przez cały XX wiek taka była komercyjna orientacja Carignan, a ogromna większość światowych dostaw trafiała do Langwedocji-Roussillon: regionu południowej Francji, który stał się synonimem europejskiego „jeziora wina”. W odpowiedzi zainteresowana UE wprowadziła kolejne programy zrywania winorośli lub przesadzania „ulepszonymi odmianami” (Grenache, Syrah i inne).
Ale w nielicznych kieszeniach, ubogich glebach i zapomnianych winoroślach, zaczęto na nowo przemyśleć kwestię winogron, od szczytu Langwedocji i Roussillon we Francji po dno Katalonii w Hiszpanii. W tych regionach ostatnie dwie dekady pokazały, że pomimo nazwy pochodzącej z Aragonii (gdzie obecnie dominuje Grenache), jego duchowy dom leży na pasie śródziemnomorskich apelacji.
Uderzanie zakrętki, aby uniknąć redukcji podczas fermentacji w Château Champ des Soeurs
Wszystko w obsłudze
Carignan to żmudne winogrono w uprawie. Biorąc pod uwagę duże, zwarte skupiska i wyjątkowo długi cykl dojrzewania, jest bardzo podatny na mączniaka prawdziwego i zgniliznę kiści. Potrzebuje również ubogich, kamienistych gleb i niskich opadów, aby ograniczyć plony i zwiększyć koncentrację smaku. Chociaż istnieją tysiące hektarów, to stare winorośle wyszkolone w krzakach okazują się najbardziej ekscytujące, ponieważ dają skąpe plony 1 kg (nawet 300 g) na winorośl intensywnie aromatyzowanych winogron.
Francja poświęciła najwięcej czasu i nauczyła się zrozumieć winogrono. W Gruissan i Embres-et-Castelmaure, INRA (Francuski Narodowy Instytut Badań Rolniczych) posiada dwie oranżerie winnic, w których znajdują się 233 sadzonki pobrane z winnic w całym kraju. Nadzorowani przez Didiera Viguiera, obserwują uprawę Carignan i pracują nad wykorzenieniem wirusów winorośli, które często szerzą się w starszych winnicach.
W Langwedocji i Roussillon istnieje tendencja do wczesnego wybierania Carignan. Zbiory w trzecim tygodniu września nie są niczym niezwykłym, a rozumowanie jest takie, że zachowuje to smak, chociaż wydaje się, że myślenie opiera się na tym, że Carignan szybko osiąga idealny poziom cukru podczas dojrzewania. Jednak w przeciwieństwie do Grenache, nie gwałtownie rośnie pod względem potencjalnego alkoholu i pozostanie poniżej 15% w „normalnym” roczniku, nawet jeśli pozwoli się mu dłużej dojrzewać.
Carignan pochodzący bardzo blisko Katalonii sprawia, że tamtejsi winiarze są do niego przyzwyczajeni od wieków. Długie dojrzewanie, którego Francuzi unikają, jest popularne wśród Katalończyków i nadal jest powszechne, trwające do października lub nawet początku listopada w niektórych latach i na niektórych działkach. To daje dwa bardzo różne profile winogron.
Dążąc do odpowiedniej równowagi smaków, większość francuskich winiarzy uważa, że brak interwencji nie wchodzi w grę podczas współpracy z Carignan. Laurent Maynadier z Château Champ des Soeurs przeprowadzi całą swoją fermentację alkoholową w zbiornikach ze stali nierdzewnej, co może być najszybszym sposobem na uzyskanie redukcyjnego Carignana (ten charakterystyczny zapach zapalonej zapałki), ponieważ sok nie jest w stanie oddychać , ale mówi, że łatwo sobie z tym poradzić: „Po prostu zarządzasz przepompowywaniem w razie potrzeby, przesuwając redukcyjną część wsadu, aby wymieszać się z utleniaczem u góry”.
Podczas gdy wielu katalońskich producentów stosuje regularne przepompowywanie, istnieje również tendencja do beczek z otwartym dachem, a także do eksperymentowania z glinianymi amforami, jak w Mas Martinet w Priorat. Winiarnie z bardzo skoncentrowanymi owocami, takie jak Vall Llach, również używają betonu (zbiorniki lub jajka).
Nie przeprowadzając intensywnych analiz naukowych przeprowadzonych przez Francuzów, katalońscy producenci bardzo dobrze poradzili sobie z winogronami do tego stopnia, że odmiany Carignans często znajdują się w najwyższych dopuszczeniach, takich jak Priorat, Montsant, Empordà i Terra Alta. Jest to wyraźny kontrast w stosunku do Francji, gdzie 100% Carignanów musi być sprzedawane w mało znanych regionalnych IGP lub nawet w kwitnącej kategorii Vin de France. Są tacy, którzy opowiadają się za drugą opcją, na przykład Jon Bowen z Domaine Ste Croix: „Pozwala na rozmowę”.
Elizabeth i Jon Bowen z Domaine Ste Croix
Czas zabłysnąć
Carignan jest znany z rozwijania bogactwa garbników, kwasowości i koloru, dlatego jest zwykle używany jako doskonały partner do mieszania Grenache, któremu może brakować tych właściwości. Jeśli jednak nie zostanie przygotowany ostrożnie, może być również podatny na gwałtowne zmniejszenie się podczas winifikacji. Tak więc, choć samo w sobie piękne winogrono, wino nadal musi być starannie wykonane.
W najlepszym wydaniu, czy to na północ, czy na południe od Pirenejów, wina Carignan będą zazwyczaj zawierać aromaty ciemnych wiśni, jagód, fiołka i innych kwiatowych aromatów wraz z nutami skórki pomarańczy, czarnej lukrecji i kakao. Na podniebieniu wina są bardzo mocne, z taninami, które mają delikatny, pylisty wygląd i kwaskowatość, która prezentuje świeże i żywe wino z doskonałym potencjałem dojrzewania. Jest pyszny w połączeniu z pieczonymi mięsami, kaczką i ziemistymi warzywami korzeniowymi, ale może przytłaczać lub potencjalnie kolidować z mocnymi serami.
Ostatnie 15 lat ewolucji Carignana nie było przypadkiem, ponieważ nowe pokolenie albo otworzyło nowe piwnice, albo przejęło je od rodziców. Studiowali enologię, zamiast po prostu odziedziczyć wiedzę po swoich przodkach i są w stanie zaszczepić współczesne winiarstwo starymi metodami, co z kolei wypchnęło to winogrono na światową scenę.
Jeszcze kilka lat temu nie sądzono, że piękne, złożone wina mogły być wytwarzane z winogron Carignan, biorąc pod uwagę jego często cienki profil uprawiany w Langwedocji-Roussillon lub szorstkość na przykładach z Katalonii.
Chociaż prawdą jest, że ten rodzaj ewolucji ma miejsce w przypadku niezliczonych odmian winorośli, gdy dostaniemy odrobinę nowoczesności, w przypadku Carignan oznaczało to również czekanie ponad sto lat, aż stare winorośle porzucą swoją rustykalną przeszłość i odrodzą się w blasku.
