Zdjęcie: Shirota Yuri na Unsplash
- Najważniejsze
- Duchy się uczą
Whisky zostały po raz pierwszy sprowadzone do Japonii przez wyprawy wojskowe Stanów Zjednoczonych w latach pięćdziesiątych XIX wieku. Czerpiąc know-how ze szkockich whisky, naród produkuje obecnie jedne z najlepszych i najmodniejszych przykładów spirytusu zbożowego, a także szczyptę własnego akcentu.
Od Suntory Toki za mniej niż 30 funtów po Yamazaki 55 Year Old, który został niedawno sprzedany za ponad 600 000 funtów na aukcji w HK, japońskie whisky nie tylko zyskują popularność wśród zwykłych pijących, ale także przyciągają kult wśród kolekcjonerów.
Przybył z czarnymi statkami
Pierwsze wzmianki o piciu whisky w Japonii sięgają 1853 roku, kiedy to przybył „Black Ships” komandora Matthew Perry'ego. W rezultacie amerykańska wyprawa wojskowa zakończyła 220 lat zamierzonej izolacji kraju wyspiarskiego.
Amerykanie zapraszali miejscowych urzędników na bankiety i częstowali ich bursztynowym alkoholem, prawdopodobnie ze Szkocji lub Ameryki. Najwyraźniej byli pod wrażeniem tego bogatego smaku - podobno nawet niektórym potężnym szogunom podobało się upijanie się tymi smakowitymi prezentami, jak zapisał w swojej książce Yukio Shimatani, były dyrektor Suntory. Podróż japońskiej whisky na szczyt świata .
Chociaż w czasie wojny domowej pojawiły się zapisy o niskiej jakości mieszanej `` whisky '' podawanej żołnierzom, dopiero w erze Meiji, kiedy Japończycy przyjęli zachodnią kulturę i styl życia, wysokiej jakości whisky stały się dostępne na rynku konsumenckim. . Chociaż nadal byli postrzegani jako luksusowy napój, z którego korzystają tylko bogaci i potężni.
Świt japońskiej whisky
pani sekretarz sezon 6 odcinek 4
Ogólnokrajowa rewolucja przemysłowa w połączeniu ze wsparciem rządu zaowocowała rozkwitem przemysłu winiarskiego i piwnego. W tamtych czasach trudniej było jednak sprzedawać whisky. Brak wiedzy to jedno, fakt, że whisky wymagają długiego czasu starzenia, aby stać się zdatnymi do picia, odstrasza potencjalnych inwestorów.
Na przełomie wieków pojawił się pionier.
Z wykształcenia biznesmen, Shinjiro Torii (鳥 井 信 治郎, 1879-1962) od najmłodszych lat pracował w hurtowni farmaceutycznej. Dlatego miał rzadki dostęp do importowanych win i alkoholi, które w tamtym czasie były postrzegane jako leki z Zachodu.
Na początku XX wieku Torii założył firmę produkującą wina importowane o nazwie „Kotobukiya” i zbił fortunę, tworząc popularne czerwone „wino” mieszane, mieszając hiszpańskie wina ze słodzikami i przyprawami.
Przypadkowo zauważył, że trunek leżakujący w beczkach po winie po długim okresie czasu wykazuje pewne cechy podobne do tych słodowanych alkoholi, które wcześniej próbował. To odkrycie zainspirowało go do podjęcia się produkcji whisky, pomimo sprzeciwu własnego personelu.
W 1923 roku założył pierwszą w Japonii destylarnię whisky - Yamazaki Distillery - na przedmieściach Kioto, obszarze znanym z naturalnego zaopatrzenia w wysokiej jakości wody gruntowe.
Masataka Taketsuru (竹 鶴 政 孝, 1894–1979), który przez trzy lata studiował produkcję whisky w Szkocji, został zatrudniony jako dyrektor gorzelni. Jego wiedza i zrozumienie szkockiej whisky położyły podwaliny pod japońskie podejście do whisky.
W 1934 roku Taketsuru zdecydował się opuścić firmę, aby założyć własną destylarnię, Yoichi na Hokkaido, i założył markę Nikka.
Powrót do Kotobukiya, w 1936 roku, firma zmieniła nazwę na Suntory. Rok później, po ponad dekadzie prób i błędów, destylarnia Yamazaki wypuściła 12-letnią whisky słodową, wyznaczając początek wysokiej jakości japońskiej whisky.
podsumowanie dnia naszego życia
Whisky Kakubin
Pierwsza whisky Suntory została nazwana „Kakubin 角 瓶”, czyli „kwadratowa butelka”. Słodko pachnący, złocisty spirytus butelkowany w kwadratowych „pojemnikach” w kształcie skorupy żółwia jest nadal jednym z charakterystycznych produktów Suntory.
Taketsuru, później uważany za „ojca japońskich whisky”, wprowadził na rynek swoją pierwszą komercyjną whisky w 1940 roku pod marką Nikka, nazwaną „Rare Old Nikka”.
Suntory i Nikka jako dawni rywale do dziś pozostają dwoma z najwybitniejszych japońskich producentów whisky.
Obecnie dołącza do nich coraz większa liczba rzemieślniczych producentów, którzy nadal rozwijają nowe style i sposoby wyrażania japońskich whisky, wykraczając poza zwykłe „naśladownictwo” szkockich whisky, aby zyskać globalne uznanie.
Jaka jest różnica między whisky japońską a szkocką?
Japońskie whisky niosą ze sobą silny wpływ szkocki, nie tylko ze względu na podobieństwa w metodach produkcji, ale także ze względu na składniki.
Obraz Jason Goh z Pixabay
We wczesnych latach japońskie gorzelnie były wytwarzane tylko z jęczmienia domowego. Jednak letnie upały i wysoka wilgotność w okresie wegetacji powodują, że jakość krajowej odmiany „Nijyo Omugi 二条 大麦” jest niższa niż odmiany importowanej z Europy. Dlatego prawie cały jęczmień używany do produkcji japońskiej whisky pochodzi z importu.
Istnieje jednak kilka elementów, które odróżniają japońskie whisky od ich szkockich odpowiedników, a mianowicie:
- Kolekcja fotosów
- Styl
- woda
- Beczki dębowe
Po pierwsze, każda destylarnia w Japonii ma zazwyczaj znaczną różnorodność destylatorów, tworząc szeroką gamę komponentów, z których mistrzowie blendera mogą wybierać, aby stworzyć „single malt”.
Stylistycznie japońskie whisky są zwykle mniej torfowe w porównaniu do szkockich whisky, chociaż istnieją również próbki premium, które mają silny wpływ na torf, takie jak Hakushu Heavily Peated i Yoichi Heavily Peated.
Woda to kolejny kluczowy czynnik wpływający na charakter japońskich whisky.
„Prawie wszystkie nowo utworzone destylarnie w Japonii są położone na rozległych terenach na większych wysokościach… z dużą ilością otaczającej roślinności i blisko źródeł wysokiej jakości wody” - powiedział Shimatani. Były reżyser Suntory zauważył, że te „klasyczne japońskie krajobrazy” różnią się od tych w Szkocji.
Japońscy destylatorzy i miksery uważają, że skład chemiczny każdego źródła słodkiej wody przyczynia się do unikalnych właściwości aromatycznych wytwarzanych whisky.
Z kolei zastosowanie beczek z krajowego dębu wywiera bardziej bezpośredni wpływ na profil smakowy japońskich whisky.
Dąb Mizunara
Pierwsze beczki używane do starzenia japońskiej whisky były importowanymi beczkami po sherry z Hiszpanii, które były wcześniej używane do produkcji „win” z przyprawami Torii. Jednak ze względu na niedobór importowanych beczek po II wojnie światowej, japońskie gorzelnie zaczęły wykorzystywać krajowe drewno do starzenia swoich whisky.
Mizunara (Quercus crispula) jest jednym z najbardziej znanych i najrzadszych surowców do starzenia japońskich whisky premium.
Dąb Mizunara, który występuje głównie w Azji Wschodniej, oprócz „pomarańczowego odcienia w kolorze bursztynowym” nadaje whisky wyraźny „wspaniały słodki zapach”. Według Shimatani, po dłuższym leżakowaniu, whisky mają tendencję do nabierania coraz bardziej „kadzidłowego” aromatu.
Bez regulacji prawnych dotyczących wyboru beczek po whisky, dziś japońskie destylarnie mogą bez większych trudności sprowadzać beczki z zagranicy. Mimo to wielu producentów nadal uważa, że krajowy dąb jest podstawowym elementem oryginalności japońskich whisky.
W rzeczywistości sława cennego dębu japońskiego sprawiła, że więcej gorzelni w Stanach Zjednoczonych i Szkocji zaczęło używać dębu Mizunara do starzenia swoich whisky. Przykładem jest Chivas Regal Mizunara.
Jak delektować się japońską whisky
Tak jak lubisz swoją szkocką, możesz pić japońską whisky czystą lub na kamieniu. Możesz też cieszyć się nimi, mieszając z wodą i lodem.
Jednak japońska whisky jest szczególnie lubiana w Japonii jako serce niezwykle popularnego koktajlu, Highball.
hawaje pięć sezon 6 odcinek 19
Koktajl powstaje przez napełnienie cienkiej i wysokiej szklanki typu highball lodem. Następnie dodaj około 50 ml whisky i uzupełnij szklankę wodą sodową, a następnie udekoruj kawałkiem cytryny lub grejpfruta.
Klasyczny koktajl, z wieloma wariacjami, jest powszechnie lubiany w restauracjach i barach w kraju. Mówi się, że jego popularność przyczyniła się do nowego boomu na whisky single malt w Japonii w nowym tysiącleciu.
Podobnie jak w przypadku gorącego Shochu, możesz również rozcieńczyć swoją japońską whisky dwiema trzecimi gorącej wody, co stanowi krzepiącą alternatywę dla gorącego ciasta.
