Dzisiejszy „Le bout du Monde” - własność Château Cadillac. Kredyt: Domaine Serisier
- Najważniejsze
Jane Anson spotyka Australijczyka, który robi wino na skraju prawego brzegu Bordeaux ...
Mamy Château Margaux w AOC Margaux, Château de Conais w AOC Conais, Château de Lussac w AOC Lussac …… i Château Cadillac w AOC Bordeaux Supérieur.
Nie jest nawet w samym mieście Cadillac, gdzie w rzeczywistości jest inny `` Château de Cadillac '', ale na prawym brzegu w Cadillac-en-Fronsadais (co brzmi tak, jakby powinno być w AOC Fronsac, ale nie jedźmy tam …).
Jeśli pokonałeś całe to zamieszanie i dotarłeś do posiadłości, pierwszą rzeczą, którą zobaczysz, gdy podjedziesz do imponującej 13thstuletni zamek na wodzie to działka winorośli stojąca na wysokości 55 m nad rzeką Dordogne, z tablicą mrocznie głoszącą: Na końcu świata ' (koniec świata).
„Le Bout du Monde” w XIX wieku, przedstawiający ten sam krajobraz, co na nowszym zdjęciu powyżej. Kredyt: Delcampe.net
Raczej podoba mi się pomysł, że ta szalenie nazwana posiadłość jest dziś własnością nie arystokratycznego Francuza, ale australijskiego biznesmena Richarda Serisiera, co tylko potęguje nieprawdopodobieństwo tego wszystkiego. Oraz Australijczyk, który, kiedy nie robi wina, produkuje korki z Portugalii - zamknięcie nie do końca kojarzone z jego ojczystym krajem.
To nie Serisier nazwał fabułę Na końcu świata , tak jak się wydaje, że mógł to zrobić. W rzeczywistości nazwa pochodzi z 1377 roku, kiedy to grupa żołnierzy bretońskich obozowała na polu przed splądrowaniem zamku podczas wojny stuletniej i zabiciem wszystkich okupantów.
Pochodzili z maleńkiego obszaru na skrajnym zachodzie Bretanii zwanego Finistère (łac. Finis Terrae lub koniec ziemi), nazwanego tak z tych samych oczywistych powodów, co Land’s End. A co z ich pochodzeniem, a może także z faktem, że dla mieszkańców Château był to już koniec świata, nazwa utknęła w pamięci. Fakt, że ostatni właściciel pochodzi z kraju, który żeglarze nazywali niegdyś „krajem na końcu świata”, tylko dodaje do poezji.
Richard Serisier ma własną historię w Bordeaux. Jego pradziadek Jean Emile Serisier był agentem żeglugowym w dystrykcie Chartrons miasta, wyjeżdżając w 1839 roku do Australii, gdzie zasadził winorośl w Dubbo w Nowej Południowej Walii.
Rodzina pozostała w Australii od tamtej pory (Serisier mówi mi, że Jean-Emile nie planował zostać, ale miał zapalenie wyrostka robaczkowego, kiedy jego statek przybył do kolonii Sydney, i nie czekał, aż wyzdrowieje, zanim wyruszył dalej. ).
Historia wyraźnie uderzyła w strunę jego praprawnuka, który wrócił do Bordeaux i kupił Château Cadillac w 2004 roku, po studiowaniu zarządzania farmą w Australii, umiejętności, która pomaga mu teraz, gdy próbuje podnieść swoją 18-hektarową posiadłość ponad cenę i reputację ograniczenia związane z ogólną apelacją Bordeaux.
Jako inspiracje i cele jakościowe cytuje Château de Reignac Yvesa Vatelota i Château Grand Village Baptiste'a Guinaudeau (w sąsiedniej gminie).
Aby to osiągnąć, koncentruje się na trzech różnych winach z trzech różnych działek, z których główną produkcją jest 100% Merlot Le Bout du Monde, z mniejszymi ilościami Château Montravel i Château Meillan.
Nie, możesz zauważyć, Château de Cadillac, ponieważ nazwa ta okazała się o krok za daleko dla władz, które twierdzą, że byłaby myląca dla konsumentów szukających Château Cadillac w Cadillac Côtes de Bordeaux (Serisier nie ma, jak rozumiem, całkowicie zrezygnowałem z tego, uznając siłę słowa Cadillac na rynkach zagranicznych, więc zobaczymy, co się stanie).
„System Bordeaux ma na celu ochronę status quo. Rozumiem, ale ta ogromna rozbieżność w reputacji między nazwami sprawia, że niezwykle trudno jest osiągnąć ponadprzeciętną wartość na niższych poziomach, jest tak wiele barier wejścia ”- mówi nie bez powodu.
Przechodzimy przez winnice Bout du Monde, przyglądając się jego obszernemu programowi przesadzania, i kierujemy się do Château Meillan, gdzie na razie produkuje się wina, chociaż planuje się zbudować piwnicę w Château Cadillac.
Ma to dla mnie sens, ponieważ obraz liczy się bardzo, jeśli próbujesz wyróżnić się w mniejszych apelacjach, a jest to zamek w 100% z czystego złota, którego początki sięgają XIII wieku z obecną `` nową budową '', jak ujął to Serisier zbudowany w latach 1500-1503 przez potomka Johna Neville'a, stworzony przez Edwarda II jako pierwszy baron de Cadillac.
Wina mają wyraźny potencjał i są szczególnie soczyste w rocznikach 2015 i 2016, jak można się spodziewać, a moimi ulubionymi są wypełnione lukrecją Montravel 2015 i Le Bout du Monde 2016, z widocznymi owocami i solanką na finiszu.
Serisier dzieli swój czas między Francję a Wielką Brytanię, skąd prowadzi swój biznes związany z korkiem, który, jak się nie zdziwisz, jest nieco bardziej zaawansowany technicznie niż przeciętnie.
Nazywany ProCork, Serisier jest większościowym udziałowcem i współwłaścicielem wynalazcy (także Australijczyka), dr. Gregora Christie. To korek, który prawdopodobnie mógł wyjść tylko z australijskiej szkoły winiarskiej o nadwrażliwości na usterki, ponieważ jest wyposażony w specjalną polimerową membranę krystaliczną na każdym końcu korka, jedną chroniącą przed TCA, a drugą zapewniającą ciągłą transmisję tlenu. .
selena gomez odchudzanie 2015
Mam zapis prób przeprowadzonych na tym korku z rocznikiem 2005 w Château La Dauphine, pierwszej winnicy w Bordeaux, która je wypróbowała, a Christie powiedział mi wtedy: `` ProCork wpuszcza tylko odrobinę mniej powietrza niż normalny korek, który stwierdziliśmy, działa najlepiej w naszych próbach ”. Technologia została wynaleziona w Australii w 2002 roku przy użyciu portugalskich korków, a Serisier pojawił się jako inwestor w 2010 roku. Obecnie firma produkuje ich 200 milionów rocznie.
„Wiem, że to„ nie normalne ”dla Australijczyka preferowanie zamknięć korkowych zamiast zakrętek, ale korek jest czymś, co zawsze wolałem.
Dla mnie i wielu innych wydaje się bardziej autentyczne, że wino jest pod korkiem ”- powiedział mi Serisier, dodając z uśmiechem. „Podobał mi się również pomysł, że była to„ australijska ”innowacja, która łączy tradycję z technologią.
„Może przypomina mi o moim europejskim dziedzictwie i wychowaniu w Nowym Świecie”.
