Aby uczcić Dzień Weteranów przypadający 11 listopada w Stanach Zjednoczonych oraz Dzień Rozejmu i Dzień Pamięci w innych krajach, zebraliśmy cztery fascynujące historie związane z winem z udziałem amerykańskiej armii. Zamieściliśmy także krótką historię jednego z bardziej humorystycznych cytatów, jakie kiedykolwiek przypisano prezydentowi Abrahamowi Lincolnowi, który rzekomo wypowiedział podczas wojny secesyjnej.
Wojna meksykańsko-amerykańska i winnice El Paso, jakie mogły istnieć
Jeśli znasz Aleksandra Williama Doniphana, prawdopodobnie znasz go jako człowieka, który zapobiegł zbiorowej egzekucji Józefa Smitha, założyciela mormonizmu. Doniphan służył także jako słynny pułkownik armii amerykańskiej, pomagając w wielu ważnych kampaniach podczas wojny meksykańsko-amerykańskiej (1846–1848), w tym w zdobyciu Santa Fe. Podczas swojego długiego marszu przez południowy zachód przeszedł przez El Paso. Winnice, które jego żołnierze napotkali w El Paso, zafascynowały jednego z mężczyzn służących w jego oddziale, szeregowca Johna T. Hughesa. Produkowane tam wino, znane jako „Pass Wine”, było znane w całym regionie, chociaż ogromna ilość produkowana (200 000 galonów rocznie, jeśli słynne wspomnienia wojenne Hughesa są dokładne) prawdopodobnie zapewniła winu sławę, a nie jego jakość.
Hughes uważał, że po zakończeniu wojny Amerykanie powinni wysiedlić Meksykanów i zbudować kanały, aby transportować wino z regionu na północ, ponieważ uważał, że wino to przewyższa bogactwem smaku i przyjemnym smakiem wszystko, co kiedykolwiek spotkałem w Stanach Zjednoczonych, i nie wątpię, że jest ono znacznie lepsze od najlepszych win, jakie kiedykolwiek wyprodukowano w dolinie Renu lub na słonecznych wzgórzach Francji. Wysłał swoją propozycję osadnictwa i budowy kanałów do Departamentu Wojny. Apel najwyraźniej trafił w próżnię. Dziesięć lat później, gdy urzędnik federalny przejeżdżał przez El Paso, zastał tylko kilka winnic po amerykańskiej stronie Rio Grande i meksykańskie winnice w Ciudad Juárez w stanie upadku.
Prezydent Truman The Solider: Nie jestem fanem „Vin Rouge”
Prezydent Harry S. Truman służył podczas I wojny światowej jako kapitan armii amerykańskiej dowodzącej baterią D 129. artylerii polowej 60. Brygady 35. Dywizji Piechoty. Przed wypłynięciem do Francji przeszedł szkolenie w Camp Doniphan, bazie wojskowej w Oklahomie, nazwanej na cześć Aleksandra Williama Doniphana i jego wyczynów w wojnie meksykańsko-amerykańskiej.
Podczas pobytu w Europie Truman napisał wiele listów do swojej żony Bess, zarówno podczas działań wojennych, jak i w kolejnych miesiącach w tym ciekawe pismo wysłane z Verdun 21 stycznia 1919 r . List napisany w chwili, gdy rozpoczęły się negocjacje, które doprowadziły do traktatu wersalskiego, wyraża pragnienie żołnierza, aby wrócić do domu swoimi przemyśleniami na temat francuskiego wina i planami wykorzystania nadchodzącej ery prohibicji (podkreślenie dodane):
lhhny sezon 7 odcinek 5
Mamy kolejny spazm ruchu. Dwukrotnie wydano rozkaz przeniesienia się z powrotem do małej, brudnej, starej francuskiej wioski. . . . Moim zdaniem pozostaniemy tam, dopóki Woodie nie otrzyma odmowy lub zgody na jego ukochane plany pokojowe. Ze swojej strony i każdego A.E.F. człowiek czuje to samo, mnie nie obchodzi (delikatnie mówiąc), czy istnieje Liga Narodów, czy Rosja ma rząd czerwony, czy fioletowy i jeśli Prezydent Czecho-Słowaków chce wyrwać tron spod władzy króla Czech, niech spróbuje, ale odeślij nas do domu. Przybyliśmy tutaj, żeby pomóc w biczowaniu Hunów. Pomogliśmy trochę Hunowi, który wołał o pokój i dostaje to w dużych dawkach, a jeśli nasz najznakomitszy były burmistrz Cleveland [Sekretarz Wojny Baker] będzie chciał z nami zrobić hit, wynajmie lub kupi kilka statków i umieści Ocean Atlantycki między nami a Morzem Vin Rouge. Jeśli o mnie chodzi, mam dość jedzenia po winie rouge i żabożercach, żeby starczyło mi na całe życie. A tak w ogóle, to wydaje mi się, że biznes bimbru będzie całkiem niezły w krainie wolności, pożyczki i zielone znaczki handlowe, a niektórzy z nas chcą wejść na parter. . Przynajmniej chcemy dotrzeć tam na czas, aby zapewnić sobie zapasy na przyszłą konsumpcję. Myślę, że kwarta bourbona wystarczyłaby mi na około czterdzieści lat.
Ostatnim kieliszkiem wina wznosimy toast za Traktat Wersalski
Choć kapitan Truman miał pozostać we Francji przez kolejne trzy miesiące, traktat wersalski miał zostać podpisany dopiero 28 czerwca 1919 r. Kiedy Truman pisał o… ulubionych planach pokojowych Woodiego, miał na myśli 14 punktów prezydenta Woodrowa Wilsona. Traktat wersalski znacznie różnił się od oczekiwań Wilsona, ponieważ francuscy i brytyjscy negocjatorzy w dużej mierze dyktowali ostateczny wynik – w tym kontrowersyjne reparacje wojenne, które pomogły przygotować grunt pod II wojnę światową. Jednak gdy konferencja pokojowa w Paryżu dobiegła końca, wzniesiono toasty. W skład kontyngentu prezydenta Wilsona wchodził osobisty przyjaciel dr Cary Grayson, który zanotował w swoim dzienniku kilka żartobliwych dźgnięć skierowanych przeciwko Amerykanom:
[Premier Francji Georges] Clemenceau kazał podać herbatę na przyjęcie. Przyniósł też wino i wzniósł toast za pokój i zdrowie towarzystwa. Po wypiciu toastu zwrócił się do mnie i powiedział: Lepiej wypij jeszcze jeden, bo po powrocie do domu nie będziesz mógł już tego (wina) dostać.
Wyścig o zdobycie Orlego Gniazda i wypicie wina Hitlera
Gdy II wojna światowa dobiegała końca, a Adolf Hitler popełnił samobójstwo, amerykańskie i francuskie siły zbrojne zamknęły posiadłość Führera w Alpach Bawarskich. Amerykańska 3. Dywizja Piechoty i francuska 2. Dywizja Pancerna, choć rzekomo pod jednym amerykańskim dowództwem, ścigały się, aby dotrzeć do kurortu Berchtesgaden. W tej alpejskiej wiosce znajdowały się wille wakacyjne należące do wysokich rangą urzędników nazistowskich, rezydencja Hitlera Berghof i Orle Gniazdo (Kehlsteinhaus), które znajdowało się najdalej w górach. Kwestia tego, które wojska narodowe (i jaka dywizja armii amerykańskiej) jako pierwsze dotarły do miasta Berchtesgaden, rezydencji Hitlera i Orlego Gniazda, są tematami spornymi o którym możesz trochę poczytać na Wikipedii, jeśli jesteś zainteresowany .
byk sezon 4 odcinek 3
Pokusa zdobycia osobistej kryjówki Hitlera była tylko jednym z powodów, dla których Amerykanie i Francuzi starali się dotrzeć tam jako pierwsi. Gdy naziści najechali Europę, przywieźli do Berchtesgaden wszelkiego rodzaju łupy wojenne – biżuterię artystyczną, złotą walutę i mnóstwo wina. Przez całą wojnę naziści, pomimo największych wysiłków Francuzów – a zrobili sporo, aby oszukać i odstraszyć Niemców – importowali ogromne ilości francuskiego wina. Uważa się, że w Berchtesgaden znajdują się setki tysięcy butelek wina, w tym najlepsze z okradzionych butelek. Dla Francuzów odzyskanie wina było sprawą szczególnej dumy, więc obie armie zbliżające się do rozkazów Berchtesgaden zostały przeoczone; najpierw Francuzi, a potem Amerykanie próbowali biec przed siebie lub wokół siebie.
Ktokolwiek pierwszy dotarł do Berchtesgaden, uważa się, że do finałowej nagrody, Orlego Gniazda, dotarli Francuzi przed Amerykanami (choć według niektórych źródeł Amerykanie mogli do tego dopuścić). Po żmudnej wspinaczce na szczyt Francuzi odkryli około pół miliona butelek wina, jedne z najlepszych roczników rzadkich portów i koniaków z Bordeaux i Burgundii oraz ogromne ilości szampana. Wśród tej skrytki znajdowała się także ogromna ilość śmieci, w tym kiepski szampan, którego Francuzi chętnie zrzucali Niemcom pod koniec lat trzydziestych.
Orle Gniazdo było połączone z kompleksem znajdującym się poniżej szybem windy wielkości samochodu osobowego o długości 407 stóp, który został wyrzucony w powietrze z samej góry. Uciekające wojska niemieckie zniszczyły windę – co doprowadziło do ciekawego pytania: Jak zwieźć setki tysięcy butelek wina w dół stromej góry. Według Wino i wojna Fascynująca historia wina Donalda i Petiego Kladstrupów oraz II wojny światowej odpowiedzią był konwój noszy medycznych:
Z pomocą zespołu alpejskiego nosze zostały ostrożnie opuszczone kilkaset metrów od szczytu, gdzie na dole czekały pary osób z noszami. Następnie nosze zniesiono powoli w dół góry, gdzie czekały cysterny i inne pojazdy wojskowe
...
Żołnierze pozbawili czołgi i ciężarówki wszystkiego, co nie było niezbędne, wyrzucając ubrania, narzędzia, a nawet dodatkową amunicję, aby zrobić miejsce na nowy ładunek. Część mężczyzn opróżniła manierki i napełniła je takimi legendarnymi specjałami jak Latour ’29 Mouton ’34 i Lafite ’37.
Zabawna dodatkowa historia: marka whisky generała Ulyssesa S. Granta
Niesprawiedliwie czy nie Generał i przyszły prezydent Ulysses S. Grant przez całą swoją karierę wojskową nękały pogłoski o alkoholizmie. Tak czy inaczej, prezydent Lincoln stanął za Grantem, ignorując ciągłe plotki. Po tym, jak Grant zajął Vicksburg, dzieląc Konfederację na dwie części poprzez przejęcie kontroli nad rzeką Mississippi, Lincoln awansował go, dając mu dowództwo nad całą armią Unii na zachodnim teatrze działań. Wkrótce zostanie wezwany na wschód, aby pomóc zakończyć wojnę secesyjną.
Przez cały czas trwania wszystkich jego sukcesów krążyły pogłoski – napady pijaństwa podczas kluczowej kampanii mającej na celu włączenie Vicksburga do grona nich – co doprowadziło Lincolna do (rzekomo) żartu:
Chicago p.d. sezon 3 odcinek 3
Po niepowodzeniu jego pierwszych eksperymentalnych poszukiwań w okolicach Vicksburga komitet menadżerów wojny abolicyjnej czekał na Prezydenta i zażądał usunięcia generała pod fałszywym zarzutem, że pije on whisky i niewiele jest lepszy od zwykłego pijaka. Ach! zawołał Uczciwy Stary Abe, zaskoczyliście mnie, panowie. Ale czy możesz mi powiedzieć, skąd bierze whisky? Nie możemy Panie Prezydencie. Ale dlaczego chcesz wiedzieć? Bo jeśli tylko się dowiem, wyślę beczkę tej wspaniałej whisky każdemu generałowi w armii.
Istnieje niezliczona ilość odmian tego cytatu. Badacz cytatów odkryłem powyższą wersję w New York Herald’s Wydanie z 18 września 1863 roku w ich nieudanej próbie udowodnienia lub obalenia, czy Lincoln kiedykolwiek żartował z (rzekomego) pijaństwa Granta. Uważają, że jest to najwcześniejsze zweryfikowane nagranie tej historii. Chociaż nigdy nie dowiemy się, czy Lincoln opowiedział żart, po ponad 150 latach nikomu nie udało się go obalić!
Źródła:
Wino i wojna: Francuzi naziści i bitwa o największy skarb Francji autorstwa Donalda i Petiego Kladstrupów
Mint Julep’s Z Teddym Rooseveltem: pełna historia prezydenckiego picia przez Marka Willa-Webera
Historia wina w Ameryce, tom 1 przez Thomasa Pinneya.
