Dowiedz się i przeczytaj o Whisky- Winestealssd.com

Duchy się uczą

Jako kategoria napojów spirytusowych whisky jest niezwykle zróżnicowana i zawiera kilka podziałów pod względem stylu, smaku i ogólnego wyglądu, w zależności od metody i kraju lub regionu produkcji. Przyglądamy się bliżej whisky, sposobowi jej wytwarzania i najważniejszym faktom ...

chicago pd teraz jest zawsze tymczasowy

Whisky

Trzepaczka (e) y to rodzaj destylowanego napoju alkoholowego wytwarzanego z dowolnego produktu zbożowego, fermentowanego, destylowanego i zwykle dojrzewającego w dębowych beczkach. Podobnie jak w przypadku wszystkich napojów spirytusowych, produkt bazowy jest zróżnicowany i jest zwykle powiązany z dokładną lokalizacją zarówno miejsca, w którym uprawia się ziarno, jak i gorzelni.

Podstawowe informacje:

Kolor: Od bladej słomy / jasnozłotego do bogatego, pomarańczowego / bursztynowego - zależne od rodzaju i długości dojrzewania w beczce
Region: Szkocja, USA, Kanada, Irlandia, Japonia, Australia, Europa Środkowa i Indie
ABV: Minimum 40% ABV
Dojrzewanie / wiek: „Szkocka whisky” musi być leżakowana w dębowych odlewach przez co najmniej 3 lata, nie ma prawnego minimalnego czasu leżakowania Bourbon
Zrobiony z: Można ją przygotować z każdym zbożem, ale szkocka whisky musi zawierać słodowany jęczmień, a do amerykańskiej whisky używa się również kukurydzy (kukurydzy), pszenicy i żyta. Indyjska whisky jest często wytwarzana z cukrów melasy i mieszanki słodowanego jęczmienia lub innych zbóż, co nadaje jej bardziej rumowy smak i konsystencję.
Tłumaczenie: Whisky - pisana literą „e” w Irlandii i szeroko w Ameryce, ale nie w Szkocji, ani w przypadku single maltów produkowanych w innych częściach świata, w tym w Szwecji, Japonii i Indiach. Uważa się, że nazwa pochodzi od gaelickiego słowa „uisge beatha” oznaczającego „wodę życia”.

Historia

Najwcześniejsze wzmianki o destylacji alkoholu sięgają Włoch w 13^thwiek, w którym alkohol był destylowany z wina. Ale pierwsze wzmianki o produkcji whisky - określanej jako „aquavitae” pochodzą z XV^thwiek, w którym sztuka destylacji rozprzestrzeniła się na Irlandię i Szkocję i znalazła przychylność ówczesnego króla, Jakuba IV Szkocji, który bardzo lubił szkocką whisky.

Wkrótce potem, podczas kasaty klasztorów pod rządami króla Henryka VIII, produkcja whisky przeniosła się z klasztoru do prywatnych domów i gospodarstw. Produkcja whisky w tym czasie była jeszcze w powijakach, a ze względu na ograniczenia starzenia smakowała mocno i silnie.

Po połączeniu Anglii i Szkocji na początku XVIII wieku, angielski podatek słodowy z 1725 r. Wszedł w życie, zwiększając podatek od szkockiej whisky i zmuszając producentów do ukrywania istniejących zapasów i gorzelników do pracy w ciemności w nocy, aby ukryć dym przed alembikami. z tego powodu nielegalny napój stał się znany jako „bimber” iw pewnym momencie stanowił ponad połowę produkcji szkockiej whisky. Praktyka ta ostatecznie ustała w 1823 r. Po uchwaleniu ustawy akcyzowej legalizującej destylację za opłatą.

Popularność szkockiej whisky wzrosła i została mocno zacementowana pod koniec 19^thwiek po epidemii filoksery zdziesiątkowała wiele francuskich winnic, a tym samym produkcję brandy.

Historia amerykańskiej whisky sięga stanów Wirginia, Maryland i Pensylwania, gdzie w 1791 roku zaczęto warzyć whisky jako produkt na bazie żyta.

Jej status jako bardzo pożądanego, różnorodnego i dochodowego produktu dla rolników przetwarzających kukurydzę na alkohol, skłonił ówczesnego prezydenta George'a Washingtona do wprowadzenia podatku akcyzowego mającego na celu wygenerowanie dochodów z długu wojennego zaciągniętego podczas rewolucji amerykańskiej.

Spotkało się z otwartym oporem prowadzącym do powstania whisky, w wyniku którego skazano setki gorzelników. Został uchylony na początku XIX wieku podczas administracji Jeffersona.

Do 1870 roku handel whisky stał się dobrze rozwinięty w całej Ameryce, chociaż nadzór nad produkcją był trudny do utrzymania, a oszuści często przekazywali napoje inne niż whisky pakowane w butelki whisky.

Ostatecznie wprowadzono standardy autentyczności, w tym powszechnie przyjęty trend zamykania i etykietowania butelek, a także ustawę „Bottled in Bond”, która stanowiła, że whisky musi zawierać 50% alkoholu objętościowo, produkowana w ciągu jednego sezonu przez jednego gorzelnika i musi być przechowywana w federalny skład celny pod nadzorem rządu Stanów Zjednoczonych przez co najmniej cztery lata.

Wysoki poziom publicznego pijaństwa pobudził politykę prohibicji w latach 1922–1933, która uniemożliwiała produkcję i sprzedaż wszelkiego alkoholu, z wyjątkiem whisky przepisanej przez lekarza i sprzedawanej w licencjonowanych aptekach.

Do 1964 r. Wprowadzono przepisy prawne i kontrole jakości Bourbon - 51% kukurydzy destylowanej do 80% alkoholu, wytwarzanej wyłącznie z naturalnych składników i dojrzewającej w specjalnych beczkach ze zwęglonego dębu. Inne amerykańskie whisky musiały spełniać dodatkowe normy dotyczące rodzaju ziarna, dojrzewania i proofingu.

Metoda produkcji:

Trzepaczka (e) y może być wykonana z wielu różnych ziaren, które w przeciwieństwie do winogron są pełne nierozpuszczalnej skrobi, którą należy przekształcić w płynny roztwór cukru w procesie zwanym słodowaniem.

malowanie z niespodzianką tajnego szefa

Proces rozpoczyna się od namaczania ziaren w wodzie w ciepłym środowisku, aby zachęcić do kiełkowania. Gdy ziarna zaczną rosnąć, uwalniane są enzymy modyfikujące skrobię. Ziarna są następnie podgrzewane na tyle, aby zatrzymać kiełkowanie, ale zachować enzymy.

Zacieranie - najpierw miażdżenie ziarna, a następnie zacieranie gorącą wodą - rozpuszcza rozpuszczalne skrobie, umożliwiając enzymom zawartym w słodzie przekształcenie skrobi w cukry, zazwyczaj maltozę, tworząc słodki roztwór zwany „brzeczką”, który można następnie sfermentować.

Następnie dodaje się drożdże w celu rozpoczęcia fermentacji, która zwykle trwa około 48 godzin lub dłużej, w zależności od pożądanych cech.

Powstały płyn nosi nazwę „wash”, który musi zostać poddany destylacji w celu wytworzenia whisky - tradycyjnie dwa razy w Szkocji i trzy razy w Irlandii. Alkohole ze środka lub „serca” destylacji są umiejętnie usuwane przez gorzelnika, a następnie zabierane i leżakowane na whisky. Najlepszym zbożem do tego jest jęczmień, ponieważ wytwarza on więcej enzymów wydajniej niż jakiekolwiek inne ziarno.

Starzenie się

Dojrzewanie whisky odbywa się w beczce, a nie w butelce i jest określane czasem między destylacją a butelkowaniem. W tym czasie whisky będzie wchodzić w interakcje z beczkami, zwłaszcza beczkami z amerykańskiego i francuskiego dębu, zmieniając skład chemiczny i smak produktu końcowego.

Podczas starzenia whisky przechodzi sześć procesów, które określą jej ostateczny smak: ekstrakcję, parowanie, utlenianie, koncentrację, filtrację i zabarwienie.

Niektórzy gorzelnicy lubią postarzać swoją whisky w beczkach używanych wcześniej do innych alkoholi, w tym rumu, madery lub sherry, w celu dodania dodatkowych lub specyficznych profili smakowych.

Rozmiary beczek:

Kwartał - 125l
Amerykański standard Beczka (ASB) / Bourbon Barrel - 200l
Hogshead - 225-250l
Tyłek - 500l
Rura 550l
Tłuszcz - 700l

Whisky Barrels

Rodzaje whisky:

szkocka whisky

Cała szkocka whisky musi być destylowana w Szkocji do mocy nie mniejszej niż 94,8% ABV, ale butelkowana przy minimum 40% ABV i leżakowana w dębowych beczkach przez co najmniej trzy lata. Szkocką whisky można podzielić na dwie główne kategorie - whisky słodową, która może być wytwarzana wyłącznie ze słodowanego jęczmienia i musi być destylowana w destylatorach destylowanych oraz jęczmień zbożowy, który może być połączeniem słodowanego jęczmienia i innych zbóż i destylowany w destylatorze kolumnowym.

Whisky słodowa

Whisky słodowa składa się tylko z trzech składników - wody, jęczmienia i drożdży i jest prawdopodobnie najbardziej rozpoznawalnym stylem na całym świecie. Czasami będą one wykonane z jęczmienia, który był najpierw wędzony z torfem (gdzie torf jest używany jako paliwo podczas procesu wypalania), aby nadać dymny lub leczniczy smak, który może zmieniać się od lekkiego do wyraźnego w zależności od ilości użytego torfu.

Niepowtarzalne style single malt wydają się być lżejsze i bardziej owocowe ze słodkim smakiem słodowym.

Szkockie wyspy Islay, Skye i Orkney słyną z torfowej whisky. Duża część smaku whisky słodowej będzie zależała od rodzaju beczki używanej przez większość destylatorów preferujących beczki używane od nowych, w szczególności po burbonie ze względu na smak waniliowy, kokosowy i przyprawowy.

Te whisky są jaśniejsze niż te leżakowane w europejskim dębie i są bardziej aromatyczne w nosie i subtelniejsze na podniebieniu. Chłodny, wilgotny klimat Szkocji dobrze nadaje się do równomiernego i powolnego dojrzewania whisky z kilkoma whisky słodowymi dostępnymi poniżej 10 lat.

Znane marki whisky torfowej : Laphroig, Adrberg, Talisker, Highland Park
Znane marki whisky nieobrobionej : The Glenlivet, Glenfiddich

Whisky zbożowa

Whisky zbożowa, która nie jest tak powszechnie dostępna jak whisky słodowa, może być wytwarzana przy użyciu dowolnego produktu zbożowego jako bazy. Nigdy nie jest torfowany i jest destylowany do wyższego stopnia rektyfikacji, co daje słodszy, lżejszy smak niż whisky słodowa.

Whisky mieszana

Whisky blended stanowi zdecydowaną większość światowej sprzedaży całej szkockiej whisky (około 92% światowego rynku szkockiej). Składa się z whisky z dwóch lub więcej destylarni i występuje w trzech dozwolonych rodzajach: szkockiej whisky typu blended malt, szkockiej whisky typu blended grain i szkockiej whisky typu blended (mieszanka whisky słodowo-zbożowej). Master Blendery, jak są znani, mają za zadanie stworzyć ten sam styl whisky za każdym razem, ostrożnie równoważąc intensywność słodów z lekkością i elegancją zbóż.

Znane marki szkockiej whisky typu blended: Johnnie Walker, Chivas Regal, Cutty Sark

Pojedyncza whisky

Pojedyncze whisky są produkowane przez jedną gorzelnię z Single Malt, w przeciwieństwie do whisky Grain, które stanowią większość rynku premium. O ile nie są oznaczone konkretnie jako „single cask”, są wytwarzane poprzez mieszanie whisky w różnych beczkach i w różnym wieku i są zwykle wypuszczane ze wskazaniem wieku (jeśli tak, będzie to najmłodsza whisky w mieszance).

Znane marki Single Malt Scotch: Macallan, Lagavulin, Glenmorangie, Bowmore, Aberlour

American Whiskey

Istnieje kilka różnic między whisky amerykańską i szkocką, zwłaszcza że spirytus bazowy jest tworzony z więcej niż jednego składnika - zwykle z trzech zbóż, w tym kukurydzy (kukurydzy), żyta i jęczmienia słodowego, chociaż nowsze, eksperymentalne gorzelnie używają niszowych ziaren, takich jak komosa ryżowa, orkisz, kasza gryczana, proso i owies. Udział procentowy lub rozkład ziaren nazywany jest „nalotem zacierowym” i wpływa na rodzaj i profil smakowy whisky.

anatomia Greya podsumowuje sezon 13

Kukurydza (kukurydza) dodaje słodyczy i okrągłości, a także daje większą ilość alkoholu niż inne zboża
Jęczmień dodaje prażonego, bogatego słodowego smaku
Żyto dodaje pikantności i ziemistości
Pszenica jest neutralna, kremowa i miękka, nadaje więcej smaków z dębowych beczek, a jednocześnie podkreśla słodycz kukurydzy

Amerykańskie whisky muszą być destylowane do nie więcej niż 80% ABV i, z wyjątkiem whisky kukurydzianej, muszą być dojrzewane w nowych beczkach z dębu zwęglonego. Te, które dojrzewają przez dwa lata lub dłużej, są uważane za „proste” i jeśli zawierają więcej niż 51% określonego ziarna, będą dodatkowo oznaczone jako prosta wersja tego typu.

Burbon

Whisky burbon jest zwykle dwukrotnie destylowana przy użyciu destylatorów kolumnowych, musi zawierać co najmniej 51% kukurydzy (kukurydza) i dojrzewa w nowych, zwęglonych beczkach dębowych. Niektóre bourbon dojrzewają w nieklimatyzowanych magazynach w celu przyspieszenia procesu starzenia i szybkiego wydobycia koloru i smaku z drewna. Ogólnie rzecz biorąc, bourbon ma lekko wytrawny, słodki i łagodny ton z różnymi nutami przypraw, karmelu, kokosa i wanilii. Chociaż Bourbon można wyprodukować w dowolnym miejscu w USA, prawie wszyscy producenci można znaleźć w południowym stanie Kentucky.

Terminy Bourbon:

High Rye - zacieru zawierające 20-35% żyta - będzie miało bardziej wyrazistą przyprawę

Wysoka kukurydza - chyba że jest to konkretna whisky kukurydziana, która musi mieć co najmniej 80% kukurydzy - będzie miała ponad 51% zacieru, zwykle 60 lub 70% i będzie słodsza w smaku

Pszenica - gdzie pszenica zastąpiła żyto w trio kukurydza-jęczmień-żyto, są bardziej miękkie i nieco słodsze

Znane marki Bourbon: Maker’s Mark, Buffalo Trace, Jim Bean, Woodford Reserve

Tennessee Whiskey

Whisky Tennessee, której Jack Daniels jest najlepiej sprzedającą się amerykańską whisky na świecie, różni się od burbona i innych amerykańskich whisky w procesie Lincoln County Process, który polega na filtrowaniu lub namaczaniu whisky w węglu drzewnym klonowym przed przeniesieniem do beczek do starzenia. Zgodnie z północnoamerykańską umową o wolnym handlu „whisky Tennessee jest zwykłą whisky burbonową, dopuszczoną do produkcji wyłącznie w stanie Tennessee”.

Znane marki Tennessee Whiskey: George Dickel, Jack Daniel’s, Prichard’s, Collier and Mckeel, Nelson’s Green Briar

Irlandzka whiskey

Zazwyczaj irlandzkie whisky są mieszane, trzykrotnie destylowane, wykorzystują niesłodowany jęczmień i są generalnie niepowtarzalne, co nadaje im gładką konsystencję o pikantnym i owocowym smaku. Zgodnie z prawem irlandzka whisky musi być produkowana w Irlandii i leżakowana w drewnianych beczkach przez minimum trzy lata, choć w praktyce jest to znacznie dłużej. W pewnym momencie Irish Whiskey była najpopularniejszym trunkiem na świecie z ponad 30 gorzelniami w kraju i pomimo długiego okresu spadku od końca 19^thwieku do końca 20^thodradza się produkcja i eksport.

Znane irlandzkie marki whisky: Jameson, Redbreast, Tullamore Dew, Powers, Tyrconnell

Najchętniej kupowane światowe marki whisky

Johnnie Walker - najlepiej sprzedająca się marka szkockiej whisky na świecie
Jack Daniel’s
Klub Kanadyjski
Glenfiddich
Glenlivet
Chivas Regal
Jim Bean
Maker’s Mark

Kraje o najwyższym spożyciu whisky na całym świecie

Indie
Stany Zjednoczone Ameryki
Francja
Japonia
Brytania

Czy wiedziałeś?

Naturalnie występująca utrata objętości alkoholu podczas dojrzewania whisky jest określana jako „udział aniołów” i może wahać się od 2% w Szkocji, gdzie stale niskie temperatury ograniczają ogólny współczynnik parowania do 10% w cieplejszych krajach, takich jak Indie i Ameryka.
Francja jest krajem numer jeden pod względem spożycia whisky na mieszkańca z 2,15 litra wypitego alkoholu na osobę i jest największym konsumentem w szczególności szkockiej whisky, zarówno pod względem ilości, jak i wartości na świecie.