Wiele różnych smaków Valpolicella - Andrew Jefford- Winestealssd.com

W piwnicach w Zyme w kraju Valpolicella. Kredyt: Andrew Jefford

Najważniejsze
Strona główna aktualności

Andrew Jefford degustuje Valpolicellę pod różnymi postaciami i poleca wina do spróbowania.

W większości regionów winiarskich istnieje wyraźne podobieństwo między najprostszymi winami z tego miejsca i tymi, które są intronizowane na szczycie. Odmiany i style winifikacji są wspólne, niektóre typy gleb i struktury dominują, że wino powstaje w jednej strefie klimatycznej. Różnice między kieliszkiem podstawowego czerwonego Bordeaux a kieliszkiem młodego klasowego Pauillaca mogą być wyraźne, ale dotyczą stopnia, a nie rodzaju.

Valpolicella jest wyjątkiem. Dlaczego? Ponieważ winogrona używane do produkcji najlepszych win regionu, Recioto i Amarone, przechodzą metamorfozę.

Surowce na kieliszek Valpolicella (świeże winogrona) i kieliszek Amarone (częściowo przetworzone winogrona) to nie to samo - a różnica polega na czymś więcej niż tylko brakującej wodzie. Plik miażdżący Proces ten wiąże się z wieloma innymi zmianami mikrobiologicznymi w winogronach, chociaż dokładnie to, jakie one mogą być, pozostaje kwestią tajemnicy. W pewnym sensie, rzeczywiście, dwa antytetyczne style Valpolicella wcielają alfa i omegę czerwonego wina, pomiędzy którymi znajdują się inne wyrażenia (takie jak Ripasso i Recioto).

Valpolicella

Zacznijmy od Valpolicella. Światło powinno przez nie wpadać, jak przez wysokie okna. Powinien pachnieć świeżymi owocami - często wiśnią, z którą blisko związana jest kluczowa w regionie odmiana Corvina, ale czasami także żurawiną, maliną i innymi czerwonymi owocami. Kluczem jest jednak świeżość: urzekająca, uniesiona prostota zapachu. Na podniebieniu jest to czerwone wino z niewielką ilością taniny lub ekstraktu i może być gładkie jak szkło, a jego cechą charakterystyczną jest ostra, nasycona owocami kwaskowatość, która w połączeniu z jego gorzko-wiśniowym posmakiem i stonowanym zawartość alkoholu, daje coś, co można by nazwać winem serdecznym - takim, które pije tak dobrze, że zachęca do nieumiarkowania.

Smak: Novaia, Valpolicella 2016

Zaledwie 12% i butelkowane pod zakrętką, jest to świecący, półprzezroczysty wiśniowo-czerwony kolor, z jasnymi, świeżymi, pikantnymi, prawie wybuchowymi owocami, oświetlonymi od wewnątrz dojrzałą, soczystą kwasowością i nieco złożonymi przez pozornie słone brzegi. W tym przykładzie jest posypka garbników tylko po to, aby nadać głównemu owocowi trochę dna i głębi, a to jest tym lepsze, ale pikantna wiśnia pozostaje po połknięciu. 89

Ripasso i jego rówieśnicy

Teraz wchodzimy na środek - i reprezentuje ogromne spektrum wysiłków, od zwykłego gestu w kierunku głębi i treści, poprzez krótkie przejście przez prawie wyczerpany osad i wytłoki Amarone, aż po wina wytwarzane ze znacznym procentem prawdziwych suszone winogrona lub same suszone winogrona, które zostały poddane krótszemu procesowi suszenia niż w przypadku tej części uprawy przeznaczonej dla Amarone.

Aby dodać do komplikacji, wiele najlepszych win wytwarzanych w tym stylu nie nazywa się w rzeczywistości „Ripasso”, ponieważ nie spełniają wszystkich wymogów prawnych lub dlatego, że ich producenci uważają ten termin za zdegradowany. Ze względu na kompletność powinienem również wspomnieć o winach, takich jak La Grola i La Poja Allegriniego, które w ogóle nie wykorzystują suszonych winogron ani żadnego przejścia na wytłoki lub osad drożdżowy - ale których głębia, złożoność, przepych i obecność garbników stawia je jednak mocno pośrodku szlifowane zamiast klasycznymi młodzieńczymi stylami Valpolicella.

Nie poddawaj się! Temat może być złożony, ale te `` pośrednie '' wina reprezentują pod wieloma względami najlepsze czerwone do posiłków produkowane w regionie (w przeciwieństwie do gaszenia pragnienia, letniego powołania Valpolicella i bardziej medytacyjnej, kontemplacyjnej lub nocnej roli Amarone i Recioto). Jeśli chcesz, aby czerwony Veneto zestawił się z wielką toskańską lub piemoncką czerwienią na wspaniałą kolację, zajrzyj tutaj.

projekt pasa startowego i podróż mocy

Smak

Allegrini, Palazzo della Torre, Rosso del Veronese 2013

Nie ma tu zastosowania wytłoków i osadu drożdżowego, ale ta mieszanka Corviny z 25% Rondinelli i 5% Sangiovese zawiera około jednej trzeciej winogron suszonych przez około 40 dni (dłużej w lżejszych rocznikach, krótszych w hojnych). Głęboko czarno-czerwony kolor, z jasnymi, wciągającymi aromatami czerwonych owoców, liści, dymu i wanilii, a na podniebieniu kaskadowo soczyste owoce, delikatne taniny i szczypta kadzidła. Spokojny, żywy i stylowy. 91

Allegrini, La Grola, Rosso del Veronese 2013

Ta mieszanka 90-procentowej Corviny i 10-procentowej Oselety, obydwu całkowicie nieosuszonych, jest uprawiana w pojedynczej winnicy zabrudzonej wapieniem, położonej na wysokości 310 mw Sant-Ambrogio i poddawana klasycznej dwutygodniowej fermentacji z codziennymi pompowaniami. przez 16 miesięcy w barrique. Na podniebieniu wyczuwalne są spokojne, spokojne aromaty leśno-owocowe z wystawną, teksturowaną, przyprawowo-owocową elegancją na podniebieniu również delikatne, dojrzałe taniny. Kształt prawie Vosne. 93

Masi, Campofiorin, Rosso del Veronese 2013

Wykonane bez przejścia na wytłokach i osadzie z osadu Amarone, ale z dodatkiem 30% półsuszonych winogron. Wspaniała dojrzałość w trybie ciemnych owoców: borówka i jeżyna, z zakurzonym, jesiennym ciepłem i odrobiną słodkiej mięsistości, zbyt gładka konsystencja dzięki 25% Rondinelli i 5% Molinara. Następnie owoce opadają, a na finiszu wkrada się ciemna, gorzka nuta palonej rodzynki. 90

Amarone

Trzy nuty ostrzegawcze, gdy wchodzisz na palcach do zaczarowanego ogrodu Amarone.

Po pierwsze, sama metoda (użycie winogron suszonych przez 100 dni lub dłużej) nie gwarantuje wyjątkowych wrażeń. „Wszystkie wina zwane Amarone są legalnie Amarone”, mówi Sandro Boscaini z Masi, „ale nie dają takich samych wrażeń i emocji. Jakość nie jest tworzona przez prawo, jakość powstaje z pasji ”. Na rynku jest wiele gestów Amarone (to samo dotyczy oczywiście innych dużych stref winiarskich - jak większe Chianti, St Emilion czy Châteauneuf du Pape). Takie wina w okolicy mogą być dżemowe, krwiste, proste.

Po drugie, zadaj sobie pytanie, jakie mogą być ideały Amarone każdego producenta. Niektórzy mogą chcieć zrobić drobnoziarnisty, pachnący Amarone z wysoko położonych, chłodnych winnic Marano lub Fumane, tworząc w ten sposób pierwszoplanową ekspresję witryny, podczas gdy inni mogą chcieć stworzyć niezwykle imponujący rodzaj Amarone w przebojowym stylu przy użyciu lokalnych materiałów i technik. Oba wyniki będą przekonujące, ale będą całkowicie różne od siebie (tak samo jak szampany o prestiżowej mieszance panregionalnej będą bardzo różniły się od szampanów uprawianych w jednej winnicy).

Po trzecie, miażdżący potencjalnie tworzy mikrobiologiczną dżunglę - dlatego wspaniały Amarone jest tak interesujący. Jednak gdy coś idzie nie tak w dżungli, skutki mogą być dziwne i niepokojące. Ostrożnie traktuj niedrogi Amarone.

Im więcej smakuję Amarone, tym bardziej jestem przekonany, że metamorfoza, jakiej poddały się jego częściowo wysuszone winogrona, wnosi do wina coś zupełnie nowego. To jest dla mnie `` krokodyla '' strona wina - przez co mam na myśli pierwiastek, który wyekstrahowany z wina i smakowałby sam, byłby dziki, gryzący, niebezpieczny i prawie odpychający, ale który został włączony do wina i zrównoważony dzięki swoim wewnętrznym owocom i wysublimowanej słodyczy nadaje winu powagę intencji, wielkość i niemal szokującą aluzyjność, która wyróżnia je spośród innych znakomitych win świata. W końcu to właśnie oznacza „wielką goryczkę”, do której nawiązuje nazwa wina.

Co jeszcze? Warto również zauważyć, że w przeciwieństwie do gładkości większości Valpolicella, wspaniały Amarone może być głęboko garbnikowy, zwłaszcza jeśli jako część mieszanki użyje się autochtonicznego szczepu winogronowego Oseleta (który wysycha do pozbawionego soczystości trupa skórki i pestek). W przeciwieństwie do tego, kwasowość rzadko jest widoczna w swoim składzie, gdy jest młoda, chociaż z czasem może stać się bardziej widoczna. Odrobina funky i okazjonalny powiew VA mogą zwiększyć złożoność i przyjemność Amarone - pod warunkiem, że nie zdobędą przewagi w winie. Nuty utleniające również odgrywają kompleksową rolę w niektórych Amarone, szczególnie w tych, w których zaobserwowano pewne starzenie się drewna wiśniowego. (Jeśli jednak zauważysz akcenty funku, VA lub utleniania w młodym Amarone, pij wkrótce tylko wybierz najbardziej nieskazitelne wersje do starzenia.) Amarone jest zawsze bogaty w alkohol, ale tak bogactwo innych pierwiastków w jego składzie, że sam alkohol jest niewyczuwalny w żadnym wysokiej jakości przykładzie.

Smak

Allegrini, Amarone della Valpolicella Classico 2012

Ta mieszanka 90% Corvina, po 5% Rondinelli i Oselety, ma urzekająco zmysłowy zapach czarnych owoców posypany słodkim popiołem, skórką pomarańczy i przyprawami korzeniowymi. W ustach jest bogate, mięsiste i mleczno-miękkie pomimo obfitych tanin i kuszącej złożoności smakowej: czarne owoce, wędliny, popękana papryka, suszone grzyby. Nieskazitelny i rozbrajający. 95

Masi, Campolongo di Torbe, Amarone della Valpolicella Classico 2009

Jest to wino pochodzące z jednej winnicy, pochodzące z południowo-zachodniej i stosunkowo wysoko położonej (375-400 m), wapiennej winnicy Campolongo di Torbe w Negrar. Aromatycznie jest to wciąż wyraźnie młode wino, bogate w kremowe owoce, które dopiero zaczynają się pogłębiać i nabrać wtórnej patyny. Również podniebienie jest młodzieńcze, z głęboką, poszukującą syntezą smaków: owoce jabłka, śliwki i czarnego bzu, zalew ekstraktów - a potem cierpkość palonej rodzynki, suszonej skórki pomarańczy, ekstraktów roślinnych i pokruszonych orzechów włoskich. Perfumowany do końca. 96

Masi, Campolongo di Torbe, Amarone della Valpolicella Classico 1993

Opinie na temat „dojrzałości” Amarone są różne, więc dołączam tę notatkę o 23-letnim winie, aby wyjaśnić, czego osoby leżakujące te doskonałe wina mogą spodziewać się w dłuższej perspektywie. Nadal jest ciemny - ale bez czerwonych lub fioletowych odcieni, a raczej czarny odcień z brązowymi krawędziami. Pachnie w pełni dojrzały, owoce są teraz całkowicie przekształcone w grzyby, filc i skórę, ale mimo to jest w nich aromatyczna energia. Na podniebieniu również wydaje się młody pod względem objętości i gęstości, ale stary pod względem smaków: skórka pomarańczy, melasa i smoła, z jabłkiem prawie głównym owocowym nutą. 93

Quintarelli, Rosso del Bepe 2005

Rosso del Bepe jest produkowane w rocznikach, które nie spełniają standardów rodziny Quintarelli dla Amarone. Złożone i wtórne teraz, nie tylko dzięki ośmiu latom w dużych kadziach: północnych owocach sadu, słomie, smole. Na podniebieniu jest słodko wytrawne, gumowate, z intensywnymi, choć harmonijnymi owocami sadu, a także z nutą bulgoczącej smoły, odrobiną gorzkich migdałów i nutą umami. 93

Quintarelli, Amarone della Valpolicella Classico 2007

Rozszerzone i pełne miłości piękno, które wina Quintarelli otrzymują w dużych dębowych ogórkach, pozostawiło to wino półprzezroczyste, z wyrafinowaną słodyczą piwonii, fiołka, jesiennych liści i tytoniu waniliowego. Na podniebieniu jest winem północnej tęsknoty, prawie bez obfitości faktury i nut surowości i szorstkości, które można znaleźć gdzie indziej: miękkie, soczyste, wyrafinowane, uniesione, jego nuty i aluzje delikatnie połączone w harmonię. 95

Serego Alighieri, Vaio Armaron, Amarone della Valpolicella Classico 2011

Fascynujące Amarone z dwóch powodów: jest to wino z jednej winnicy uprawianej na zboczach wzgórz pokrytych wapieniem nad tą posiadłością Sant'Ambrogio, zakupione przez syna Dantego Pietro Alighieri w 1353 roku i nadal będące własnością potomków rodziny i przechodzi okres leżakowania w tradycyjnym drewnie wiśniowym. Obydwa oznaczają, że jest to lekki lub średni Amarone z suszonymi czerwonymi owocami i ulotnymi balsamicznymi złożonościami mieszającymi się w aromatach. Na podniebieniu jest gładkie, wytrawne, strukturalne, intensywne i dramatyczne, ponieważ truskawka, czerwona porzeczka i wiśnia opadają w kierunku spalonej rodzynki i pokruszonego orzecha. 91

prawo i porządek svu sezon 18 odcinek 7

Recioto

Jeśli Amarone to omega, to Recioto jest prawdopodobnie przeniesione, innymi słowy, trochę z powrotem do alfabetu. Pamiętajcie, że słodkie Recioto poprzedza historycznie wytrawny Amarone, a skojarzenie tej greckiej litery ze złotym podziałem w matematyce nie jest niewłaściwe: wielki Recioto może być mniej efektowny niż Amarone i mniej żywiołowy niż Valpolicella, ale gdy go popijacie, Samo w sobie, w jakimś spokojnym i cichym momencie, trudno nie przyznać, że wszystkie elementy występujące w wyśmienitych winach ze wzgórz Veneto są tutaj doskonale i wybiórczo zbalansowane.

Masi, Angelorum, Recioto della Valpolicella Classico 2012

Pięknie oznakowany Angelorum Masi, najbardziej klasyczny z jego stylów Recioto, doskonale ilustruje sposób, w jaki ten styl jest krokiem wstecz od złożonej szorstkości Amarone - w kierunku podstawowych nut owocowych (śliwki, suszonej śliwki, maliny, jeżyny, czarnego bzu i tarniny - one wydaje się, że wszystkie są tutaj) z wspierającymi, choć dyskretnymi taninami i czystą, żywą, ostrą kwasowością. Dopracowane i smaczne. 92