Poziom słodyczy niestety osłabia nasz gust do wina alzackiego. Sue Style przygląda się, jak nowe zasady mogą przywrócić atrakcyjność regionu
Alzacja leży po suchej stronie Renu ”. Tak przynajmniej lubił mówić Pierre-Etienne Dopff z Dopff au Moulin w latach 90. Nie był sam w tym widoku. Tradycyjny wizerunek win - bogaty, aromatyczny, owocowy, ale niezawodnie wytrawny - został ustanowiony i pielęgnowany przez winiarzy i organizację CIVA zajmującą się promocją wina w Alzacji, a także zrozumiany i doceniony przez konsumentów.
ścieg młody i niespokojny
Ale wydaje się, że sytuacja się potoczyła, a twierdzenie, że wiele win staje się zbyt słodkich dla własnego dobra, szybko staje się krzykiem. Jancis Robinson MW w The Financial Times, Eric Asimov w The New York Times i Tom Stevenson w swoim corocznym raporcie o winach wszyscy narzekali, że coraz trudniej jest rozszyfrować Alzację i nie można z góry przewidzieć, jak wytrawne (lub nie) będzie wino . Podczas degustacji panelowej Alzace grand cru Riesling 2007, która odbyła się w zeszłym miesiącu, głównym - prawie jedynym - zmartwieniem degustatorów była trudność w przewidzeniu słodyczy win, nawet uzbrojeni w szczegóły dotyczące poziomu cukru resztkowego.
Czy cała ta rozmowa o gorączce cukru w Alzacji jest czymś, o czym mówią profesjonaliści, czy też jest to prawdziwy problem? Z pewnością tak, mówi Jean-Louis Vézien, dyrektor CIVA. „Ludzie opuszczają nas dla innych, prostszych nazw. Nie udało nam się przyciągnąć nowych klientów do naszego wina z powodu nieporozumień co do prawdopodobnych poziomów słodyczy. ”Marcel Orford-Williams, specjalista The Wine Society z Alzacji, który kupuje od 14 różnych producentów, zgadza się:„ Nasi klienci twierdzą, że chcą win wytrawnych, a nie ciężkich , zbyt słodkie, które nie pasują do jedzenia ”.
Etienne Hugel, którego firma rodzinna (wraz z Trimbach i Beyer) była liderem dla win wytrawnych w Alzacji, jest podobnie dobitny: `` Nasz wizerunek regionu wytrawnego wina jest zagrożony. '' Ten niepokój potwierdza trafnie nazwiskiem Philippe Dry, szefem spółdzielni Cave de Ribeauvillé. „Alzacja nieustannie walczy z zarzutami, że jej podstawowe wina są po prostu zbyt słodkie. Nawet w Niemczech to słyszymy! ”
Ryzyko szczątkowe
Więc na czym polega problem? Nie z winami Vendanges Tardives lub Sélection de Grains Nobles, które z definicji mają słodki charakter. Ani ze starymi, uznanymi domami (Hugel, Trimbach, Beyer), które zasłynęły z wytrawnych win. Nie ma też problemu z tymi winiarzami (Zind Humbrecht, Domaine Weinbach, Schlumberger, Rolly Gassmann), którzy wyrzeźbili niszę dzięki spójnym, dobrze rozumianym i podziwianym stylom win, które często charakteryzują się resztkowym cukrem.
Problem dotyczy głównie podstawowych win AC, ale także niektórych grand crus i lieux-dits (zwanych winnicami), z których każde może być zaskakująco słodkie. Takie wina nie są w stanie połączyć się z ich najbardziej oczywistym rynkiem - niezdecydowanym nabywcą, który szuka świeżych, pełnych charakteru win, które są przyjemne, ale nie proste (cytując konsultanta winiarza Denisa Dubourdieu, który doradza Cave de Ribeauvillé (patrz ramka na odwrocie) Większość konsumentów, mając do czynienia z nieprzewidywalnym poziomem słodyczy alzackich win, decyduje się zamiast tego na klarowność typowego Sauvignon lub Chardonnay.
W jaki sposób Alzacja - od lat znana jako producent aromatycznych, owocowych, niezawodnie wytrawnych białych win - trafiła do doku, aby wyprodukować zbyt wiele słodkich win? Przedstawiono szereg możliwych wyjaśnień, od globalnego ocieplenia (średnie temperatury latem w tym już uprzywilejowanym przez słońce regionie wzrosły w ciągu ostatnich 20 lat) po zmniejszone plony (z absurdalnie wysokich 120 hektolitrów na hektar do 80-96 hl / h). ha dla win prostych AC i 55-66hl / ha dla grands crus).
Pojawia się nawet sugestia, że jednym z czynników może być namiętne dążenie regionu do biodynamiki. Każda z tych propozycji może unieść brwi - w końcu żadna z nich nie występuje wyłącznie w Alzacji, a większość jest powszechna w innych winnicach na podobnych szerokościach geograficznych, gdzie podniesiony poziom cukru nie stanowi problemu.
Zmierz według miary
Więc co należy zrobić? Na początek, i co najbardziej oczywiste, potrzebne są lepsze informacje na temat prawdopodobnych poziomów słodyczy, mówi Jean-Louis Vézien. Przez lata pojawiło się niezliczona liczba propozycji, w tym oznaczenie obejmujące wina wytrawne (z implikacją, że wszystkie inne są słodsze) oznaczenie tylko na słodko dla win powyżej zalecanego poziomu cukru resztkowego (podkreślając cechę, którą najbardziej chciałaby widzieć na odwrót ) piktogram wskazujący słodycz w skali od 1 do 10 (Zind-Humbrecht stosuje skalę od 1 do 5) i górną granicę pozostałości
cukier w Rieslingu.
Najnowszym pomysłem CIVA, zaproponowanym 7 000 jej członkom w styczniu 2009 r., Jest przyjęcie europejskich przepisów dotyczących poziomu cukru. Zgodnie z tym systemem wina AC i grand cru należałyby do jednej z czterech kategorii: sec, demi-sec, moelleux lub doux (wytrawne, średnio wytrawne, średnio słodkie lub słodkie), przy czym każda kategoria podlegałaby określonym poziomom cukru i kwasowości . To system gorąco popierany przez Dry, który z powodzeniem wdrożył go w spółdzielni Cave de Ribeauvillé.
Problem polega na tym, że ta czterostopniowa kategoryzacja byłaby tylko opcjonalna (aby była obowiązkowa, wymagałoby dekretu francuskiego rządu skomplikowanej i długotrwałej sprawy). W związku z tym CIVA może jedynie nakłaniać swoich członków do jej przyjęcia, ale nie może ich zobowiązać. Na przykład Hugel nie wstrzymuje oddechu. „To jest Francja”, uśmiecha się. „Nie jesteśmy znani z tego, że przestrzegamy zasad - zwłaszcza, gdy nie ma sposobu na ich egzekwowanie”.
Debata niewątpliwie będzie nadal szalała i wydaje się, że istnieje niewielkie ryzyko rychłego rozwiązania. W międzyczasie jest jeden pewny sposób na obejście tego problemu: skosztuj degustacji z regionu lub skorzystaj z pomocy specjalisty alzackiego sprzedawcy wina. Następnie przejrzyj różne winogrona i różne style domu i sam zdecyduj, które wina pasują do Twojego podniebienia, kieszeni i menu. Będzie to podróż pełna bogatych, winnych odkryć, a na jej końcu będziesz mógł z autorytetem wypowiedzieć się na temat tego, które wina w Alzacji są wytrawne, które słodkie, a które gdzieś pomiędzy. Ale nie ułatwiają nam tego.
Napisane przez Sue Style
